Historia profilówki — kulisy sesji portretowej

Jak wyglądało powstawanie mojej nowej profilówki

Od czasu do czasu staję po drugiej stronie aparatu, żeby nie zapominać, jak to bywa trudne i jak duży to stres dla osób, które przychodzą na sesję pierwszy raz (a takich jest większość).

Chyba najważniejsze, co zrozumiałem w fotografii portretowej — nie da się jej robić na „śmiertelnie poważnie”.

Nawet przy najbardziej oficjalnej sesji biznesowej musi być przestrzeń na odrobinę luzu i wygłupów. Zazwyczaj zaczynam pierwszy i wtedy wszystko idzie dużo łatwiej.

Autoportret też zaczynam od jakiejś dziwnej miny, która mnie rozśmiesza i przełamuje tę zbędną, spinającą powagę. A potem uruchamia się efekt domina — każde kolejne ujęcie jest bardziej swobodne i naturalne.

Efekt uboczny? Dziesiątki zdjęć, których raczej nikomu nie pokażę. Ale ich nie usuwam. Nigdy nie wiadomo, jaki pomysł na post na LinkedIn wpadnie do głowy 🙂

Tak wyglądało powstawanie mojej nowej profilówki.